Μια φορά κι’ ένα καιρό κάποια ηλικιωμένη αγγλίδα τουρίστρια, «που για πρώτη φορά ταξίδευε στην Αυστραλία» σε μια μοναχική της διαδρομή σε, ένα δασοσκέπαστο πάρκο είδε, καθώς κοντοστάθηκε μπροστά σε μια υπεραιωνόβια βελανιδιά να τη παρατηρούν από, «ένα κλαδί της» δυο μικρά παιχνιδιάρικα ματάκια.
Ω! Φώναξε γεμάτη χαρά. ‘Ένα τρισχαριτωμένο μικρό κοάλα! Και ξεκρέμασε από τον ώμο τη φωτογραφική της μηχανή να το αποθανατίσει.
Τα πονηρά ματάκια ανοιγόκλεισαν βιαστικά μπροστά στο στιγμιαίο φλάς, πριν χαθούν βιαστικά στα φυλλώματα.
Μαμά , μαμά, φώναξε με τη ψιλή του φωνή το γκρι ποντικάκι.
Τι είναι παιδί μου απάντησε τρομαγμένη η μαμά ποντικίνα.
Αυτή η ξερακιανή κυρία, με έβρισε, ξανάπε το ποντικάκι.
Μπα και πως το κατάλαβες ότι σ’ έβρισε?
Με αποκάλεσε κοάλα!
Έσκασε στα γέλια η μαμά ποντικίνα, προτού αποπάρει τρυφερά το αφελή μικρούλη ποντικό.
Είδες όταν σου λέω να προσέχεις στο μάθημα των Αγγλικών.
Γιατί καλέ μαμά, αποκρίθηκε εκείνο γεμάτο απορία.
Γιατί τότε θα ήξερες ότι, στα Αγγλικά εμάς τα ποντίκια μας φωνάζουν κοάλα!!
Και, ενώ ο τζούνιορ ποντικούλης άκουγε τη μαμά του να του εξηγεί, κάπου από το βάθος της φωλιάς ακούστηκε η βραχνή φωνή του ποντικόμπαμπά.
Τι το μπερδεύεις το παιδί, καλή μου!
Που είδες εσύ πως το μπερδεύω και πετάχτηκες .
Μα, δεν ξέρεις πως στα Αγγλικά τα ποντίκια λέγονται μάους?
Προφανώς τα μπερδεύεις, με τα Αμερικάνικα απάντησε εκνευρισμένη η ποντικόμαμά!
Στο σημείο εκείνο ο τόσοδοποντικούλης αφήνοντας άναυδους και τους δύο τσιτώθηκε στα πίσω του ποδαράκια λέγοντας.
Έχω την εντύπωση πως από ξένες γλώσσες δε σκαμπάζετε γρι!
Και, στα Αμερικάνικα τα ποντίκια, τα λένε Μίκυ μάους!!
Είπε, ενώ έτρεξε χαρούμενο να ξαναστηθεί εμπρός στο φωτογραφικό φακό, αφήνοντας σύξυλους τους γονείς του!
Πάνω εκεί και, η γέρικη βελανιδιά που τόση ώρα άκουγε τη συζήτηση γεμάτη ενδιαφέρον ρώτησε.
Ε’ πολυμαθείς μου γείτονες εσείς, που κατέχεται από ξένες γλώσσες! Δε λέτε και σ΄ έμενα να καταλάβω. Όταν με φωτογραφίζουν διάφοροι περίεργοι, με βρίζουν όταν λένε πω, πω, μια ...κουφάλα!!!
Είδες οι κουφάλες!!
ΑπάντησηΔιαγραφή