Άνθρωποι.

Σπυρί, σπυρί, συλλέξανε

σπόρους ανοησίας

τους σπείρανε, ξεφύτρωσαν

φυτά αλλοκοτιάς,

στον τρύγο πάνω τρύγησαν

καρπούς, υποκρισίας

γεμάτους δηλητήριο,

φθόνου και πονηριάς…

…Μ’ αντί φθοράς, στιγματισμού

της σκάρτης εσοδείας

απτόητοι, μεθύσανε

από οίνο απανθρωπιάς

όποτε, στα πικρόχολα

άσματα ευθυμίας

σκέφτηκαν υποχθόνιους,

τρόπους διασποράς…

...Αφήνοντας, χαιρέκακα

την μολυσμένη …γέννα

να εξαπλωθεί επίτηδες,

σε άσπιλους ναούς

προσβάλλοντας ανήθικα

κάθε, αθώο βλέμμα

κάθε, ζεστό χαμόγελο,

με πόθους, σκοτεινούς.

Ωστόσο εκεί, στης έπαρσης

και αφροσύνης μίγμα

η φύση, άγρυπνος φρουρός,

σε πείσμα όσων την βρίζουν,

για των ανέμων την φθαρτή,

αρρωστημένη ρίζα,

έφερε στείρες εποχές

και …θύελλες, θερίζουν!

Διδαχές.

Γλυκόπικρη ανασαιμιά..
Του κόσμου η αυταπάτη
κρεμάστηκε  χαμόγελο,
σε είδωλα χλωμά.
Ανέμη κλώθωγυριστή,
στο ραγισμένο αδράχτι
αφέθηκε να τριγυρνά
κοινώς,  διαχρονικά.

Ελπίδων διφορούμενα..
Προκρούστιο  κρεβάτι
εφεύρανε, με το μυαλό
δεμένο  απατηλά,
με βλεφαρίδες ψεύτικες
να θεωρεί το δάκρυ
παρηγοριάς  ανάχωμα,
για σώματα, κυρτά.

Οι λογικές,  ανεύθυνα..
Θέλγουν διηρημένες
του μέσου την αλόγιστη
διαρκή υποτροπή,
σαν  τύψεις ερμαφρόδιτες
σιωπούν μεταλλαγμένες,
για απατημένους θεατές,
στη βαρετή  σκηνή.

Ο χρόνος, με τα σφάλματα..

Από λειψούς φεγγίτες

 επισωρεύουν στις ψυχές

ρυτίδες, ενοχές

καθώς, επικυρώνουνε

 ευφάνταστες σελίδες,

μ’ απλά  ευφυολογήματα

ως δήθεν,  διδαχές!