Καρντάσι.

 Κουπλέ

Θα κάνω το τσιγάρο μου

προτού να απαντήσω,

στα νέα τα συγνώμη σου

η θα τα απορρίψω.

Δύσκολη η απόφαση

κι’ αν πρέπει να τη πάρω

ίσως, τσιγάρα αρκετά,

θα πρέπει να φουμάρω.

Ρεφρέν

Καρντάσι, για όσα μου κάνες,

τη γνώμη, για να πείσω,

με γόπες το τασάκι μου,

θα πρέπει να γεμίσω

γιατί, τους όρκους που έδωσες

αν τους ξαναμετρήσω

μάλλον, σαν αποτσίγαρο,

θα πρέπει να σε σβήσω.

Κουπλέ

Πακέτο κι’ άλλο τέλειωσα

μα η σκέψη μου ρετάρει

αντρίκιο, νέο λόγο σου

διαρκώς  ξανά τεστάρει

ούτε στη ζάλη του καπνού,

δε σου επιτρέπει δίκιο

μου λέει άλλαξες προβιά

μα κρύβεις, ένα λύκο!

Ρεφρέν

Καρντάσι, για όσα μου κάνες…

Η πληγή.

Κουπλέ

Σαν βαριά συννεφιά
που σκεπάζει το σώμα,
με το γκρίζο της χρώμα
το μυαλό τη καρδιά
η αγάπη αυτή
αλυσίδα θυμίζει
τη σκλαβιά που ορίζει,
στη δική μου ψυχή…

Κουπλέ

Καθώς, λέξη ιερή
που αλλάζει τα πρέπει
και, τα πάντα ανατρέπει
μοιάζει τόσο πικρή
όπως, βγαίνει ψυχρά
από χείλη που ενδίδουν
διαρκώς κι’ αναδίδουν
προδοσία, ψευτιά…

Κουπλέ

Τότε, πως ν’ αφεθεί
το αστείρευτο μίσος,
που αφοπλίζει τα ίσως
λογικά να φερθεί…
Όταν, κρύβει η αυταπάτη
τη ντροπή,  την απάτη
δίνοντας  ανοσία,
σε αγάπης,  πληγή. 

Είσαι εκεί.

Κουπλέ

Μπορεί, να έφυγες 

ταξίδι, σ’ άλλους  κόσμους

σ’  άγνωστους  ουρανούς

δίχως , επιστροφή.

Μ’ εγώ, σε νιώθω 

τρυφερά, πάνω απ’ τους ώμους

η  παρουσία  σου

είναι έντονα, αισθητή.

Ρεφρέν

Είσαι,  στα  χείλη μου,

σαν το γλυκό  τραγούδι,

σε κάθε ψίθυρο

  ηχώ μελωδική,

μέσα στο κήπο μου

ολάνθιστο λουλούδι,

σ’ ότι λατρεύω και , αγγίζω

είσαι  εκεί!

Κουπλέ

Τη  μοίρα, που έπαιξε

ανάρμοστο  παιχνίδι

τη  καταριέμαι 

διαρκώς και, τη μισώ

μ’ εσένα  αγάπη  μου

ποτέ, δεν απαρνιέμαι

κι’ όπου να  βρίσκεσαι,

μια μέρα, θα σε βρω.

Ρεφρέν

Είσαι  στα  χείλη μου…

Στην κόψη.

Κουπλέ

Πακέτο άδειο, όνειρα σκόρπια

τα συναισθήματα, πήραν φωτιά.

Χαμένα αύριο, ίδια η κόπια

κρύα αισθήματα, δίχως καρδιά.

Ρεφρέν

Μαύρες  σκιές  στην λογική,

ορθώνονται σαν τοίχος

χωρίς  ν’ αφήνουν, μια στιγμή,

 να  μ’ αγκαλιάσει,  ύπνος.

Στη άκρη νιώθω του μυαλού

τον  έλεγχο, πως  χάνω

εσύ, να βρίσκεσαι αλλού

κι’ εγώ, στην κόψη πάνω.

ιι

Με  την  ελπίδα απόμακρη

και, την αγάπη  απ’ έξω

ζωή, μόνο στην  τρέλα μου

  ίσως,  να  σε αντέξω.

Κουπλέ

Μπουκάλι ουίσκι μισογεμάτο,

δίπλα στα άδεια, με προκαλεί

να κατεβάσω, μέχρι τον πάτο

η προσμονή σου, δεν ωφελεί.

Ρεφρέν

Μαύρες  σκιές  στην λογική…

Θέαμα!.

Κουπλέ
Δεν  μου  επιτρέπει
ο  χαρακτήρας  σου
να  έχω  ψευδαισθήσεις
πως,  θ’  αλλάξεις.
…Προειδοποιούνε
οι  εμπειρίες   μου
τα  συγνώμη  πάλι , 
θα  ξεχάσεις.


Ρεφρέν
Άσε  με  λοιπόν,
τράβα  στο  καλό,
δεν   αρκεί,  προσποιητή 
ικεσία.
Θέαμα  η  αγάπη
μοιάζει  θλιβερό
άμα,  δε  τη  νιώθεις
σαν,   θυσία.


Κουπλέ
Δεν  υιοθετώ
φθηνές   παραδοχές,
που  υποτιμούνε
…Παρθενώνες.
Όχι  δεν,  θα  κάνω
παιχνίδι  όπως  θες
με  άθλιους,
ερωτικούς   κανόνες.

Ρεφρέν
Άσε  με  λοιπόν…

Κάντε στην άκρη.

Κουπλέ

Κάντε  στην  άκρη  ο  άγγελος  μου

θέλει  να  ρίξει,  βαρύ  ζεϊμπέκικο.

Κάντε  στην  άκρη  ο  άνθρωπος  μου,

να  του  χτυπάω,  παλαμάκια  θέλει  εγώ.

Ρεφρέν

Κοιτάξτε  κέφι, θαυμάστε  μπρίο,

ένα  κορμάκι  που  έχει  θείο,

αυτό  το  πλάσμα  είναι  δικό  μου,

ριχτό  παιδί  μου, ριχτό  μωρό μου.

Κουπλέ

Κάντε  στην  άκρη  αδειάστε  πίστα

μια  το  είπα  δε,  θα  το  ξαναπώ.

Κάντε  στην  άκρη  να  παίξει  η  ορχήστρα

το  πιο  ασίκικο,  βαρύ, ζεϊμπέκικο.

Ρεφρέν

Κοιτάξτε  κέφι, θαυμάστε  μπρίο…

Κουπλέ

Κάντε  στην  άκρη,  φέρτε  τραπέζι

γουστάρει  πάνω  του  εκεί   να  κουνηθεί,

ριχτό  παιδί  μου  όπως  σ’ αρέσει

αύριο  πάλι   ποιος  το  ξέρει,  αν  θα  ζει.

Αρραβωνιάσματα.

Κουπλέ

Αρραβωνιάσματα,  σήμερα  έχουμε

γλέντι  τρικούβερτό,  όλοι  χορεύουμε.

Μοιράζουμε  ευχές,  με  τα  κεράσματα

γιατί  έχουμε  χαρές,  αρραβωνιάσματα.

Ρεφρέν

Άντε  κοντά  σιμά

φτάνει  κι’  η  εκκλησιά,

οι  ώρες  οι  καλές,

και  καλά  στέφανα.

Να  ζήσουν  τα  παιδιά,

να  χαίρονται  οι  γονείς

κουμπάροι ,  συγγενείς,

κοντά  σ’ αυτούς,  κι’  εμείς.

Κουπλέ

Με   κλαρινόβιολιά,  ας  ξεφαντώσουμε

όλο  το  μαχαλά,  να  ξεσηκώσουμε.

Κανείς   μη  κοιμηθεί,  ως  τα  χαράματα

μαζί   μας  να  ευχηθεί,  στ’ αρραβωνιάσματα.

Ρεφρέν

Άντε  κοντά  σιμά…

Ήλιοπερπατήματα

Κουπλέ

Κόκκινος  από  ντροπή

ήλιε  μου  αλήτη

βγήκες  απ’  τη  θάλασσα

πολύ  πρωί,  νωρίς.

Πάλι  το  ξενύχτησες

στο  δικό  της  σπίτι

κι’  έφυγες  στα  γρήγορα

μ’,  ένα  υγρό  φιλί.

Ρεφρέν

Ήλιοπερπατήματα

και  μυαλό,  δε  βάζεις

χρόνια  ατελείωτα

μαζί  της  τα  χεις  βρει

Στην  αγκαλιά  της  πονηρέ

όλες  τις  νύχτες  βγάζεις

τη  κάνεις,  γλυκοχάραμα

η  Σελήνη  μη  σε  δει.

Κουπλέ

Μα  εκείνη,  ξύπνησε 

και  δε  σε  βρήκε  σπίτι

όλα  τα  κατάλαβε 

τότε,  μονομιάς.

Έκτοτε,  πανσέληνος 

για  τον  Αποσπερίτη

ντύνεται   αδιόρθωτε, 

να  βλέπεις  και , να σκας.

Ρεφρέν

Ήλιοπερπατήματα

αφού  το θες  εντάξει,

όμως  μην  εξάπτεσαι

ούτε,  ν’  απορείς

για  τις  αμαρτίες  σου

η  Σελήνη  στο  χε  τάξει

με  το ίδιο  νόμισμα 

και συ, θα  πληρωθείς.

Συνήθεια.

Κουπλέ

Συνήθεια!   Εσύ  είσαι η αιτία

που  επιδιώκω  πάντα,   αλλαγή.

Σαν  καταντάς   μονότονη  ανία,

αδιέξοδο,  χωρίς  προοπτική.

Σ’ …αρέσει,  να  αφοπλίζεις  τις  αισθήσεις

κάθε δεσμό,  να  κάνεις  βαρετό 

  κι’  έτσι  απλά  για, να  το  διαλύσεις

με  τη  ρουτίνα,  φέρνεις   κορεσμό.

Ρεφρέν

Συνήθεια!   Στην  οκνηρή  σου αιώρα

αλλάζεις  όψη, γίνεσαι  αιχμηρή.

Τον  έρωτα  …σκοτώνεις  κάθε ώρα

και   την  αγάπη,  καταντάς   πληγή.

 

 Κουπλέ

Μπροστά  σου  αποδεικνύεται  η   πλήξη

ελάχιστος,   αντιπερισπασμός.

Το  πόλεμο  κι’ αυτή,  σου χει  κηρύξει

γιατί  είσαι,  μεγαλύτερος  εχθρός.

Μα  τι  περίεργο  εκεί  που,  σε βαριέμαι

και  απομακρύνομαι   από  σένα,  να σωθώ

οριστικά,   ποτέ  δε  σ’  απαρνιέμαι

…γλυκές   συνήθειες   μου,  λαχταρώ!

Ρεφρέν

Συνήθεια!   Στην  οκνηρή  σου αιώρα…

Στη μέθη των ονείρων.

Κουπλέ

Με ποιο μυρωδάτο οίνο

πέρασες  τα  χείλη σου,

να  νομίζω ότι  πίνω

όταν  με κερνάς  φιλιά.

Και  παραπατώντας  σβήνω

στο βελούδο δείλι σου

…ήλιος   αιχμαλωτισμένος ,

στα  ξανθά σου τα  μαλλιά.

Ρεφρέν

Και  στη μέθη των ονείρων σαν με συναντάς,

ασυγκράτητο  ποτάμι  γίνετ’  ο   έρωτας.

Ναι,  στη  μέθη  των  ονείρων που σε συναντώ,

στη θερμή την  αγκαλιά  σου …αγγίζω το  θεό!

Κουπλέ

Με  ποια  θάλασσα  γαλάζια

κέντησες   τα  μάτια σου

μεσοπέλαγα,  να δίνω

  αγώνα  άνισο.

Παραδίνομαι  κι’  αφήνω

τη θαλάσσια  αύρα σου

ναυαγό  για, να με βγάλει

στο  παράδεισο.

Ρεφρέν

Και  στη  μέθη  των ονείρων  σαν με συναντάς …

Οι καταδύσεις

Κουπλέ
Μου φέρθηκε απαίσια
γι’ αυτό και την απέσυρα
απ’ τη κυκλοφορία.
Τον αριθμό κατέβασα
την  άδεια  παρέδωσα
και,  τέρμα η κυρία.

Ρεφρέν
Τώρα , μοντέρνος  εραστής,
στον  έρωτα  πρωταθλητής
δίχως  πια  ψευδαισθήσεις,
οπλίζω το καμάκι μου,
φοράω το σκουφάκι μου
και …κάνω καταδύσεις.

Κουπλέ
Ποτέ δε την αρνήθηκα
μα  φέρθηκε  ανήθικα
για  θύμα της  με είδε.
Στο  φάουλ  τη …κιτρίνισα
στο  πέναλτι  τη  σφύριξα
κόκκινη  κάρτα,  πήρε.

Ρεφρέν
Τώρα , μοντέρνος  εραστής…

Ζωή ονείρου.

Κουπλέ

Τρία κουβάρια

σε , μια κάμαρα αχυρένια,

να σε κεντάω,

με κλωστούλα ασημένια.

Μία αυλίτσα,

με  πηγάδι όλο δάφνη

των αστεριών,

να …γέρνει  πάνω της  η  πάχνη.

Ρεφρέν

Κι’ εσύ, φεγγάρι μου γυρτό, μαλαματένιο

στην  αγκαλιά  μου, ν’  ακουμπάς  γαληνεμένο.

Να  σιγοντάρεις , με τους  ψίθυρους  της  Κίρκης,

ζωή ονείρου σου χαρίζω  και,  μ’ ανήκεις.

Κουπλέ

Λευκά   χεράκια ,

ν’  απλώνονται τριγύρω

και  προσωπάκια 

αγγελικά, γεμάτα  μύρο.

Του έρωτα μας

αυταπόδεικτες  …αξίες

κάθε  άγγιγμα  τους ,

ανυπέρθετες   θυσίες!

Ρεφρέν

Κι’ εσύ, φεγγάρι μου γυρτό, μαλαματένιο…

Επιστήμων.

Κουπλέ

Τι να τις κάνεις  τις  σπουδές,

τη όξυνση στο πνεύμα

εσύ, που χεις  στα πόδια σου

τους  άντρες  μ,’ ένα νεύμα.

Και, στο σπαθάτο σου κορμί

την ευφυή  ματιά σου,

…προβάλλουν τα πτυχία σου

τα πιστοποιητικά σου!

Ρεφρέν

Μοιάζεις  με την ανατολή

κάνε, πριν έλθει δείλι

μάστερ την ομορφάδα σου

και ντοκτορά,  τα χείλη

κι’ έλα σε με στο  πρύτανη

ευωδιαστέ  μου στήμων,

να επικυρώσω ότι θες

πως  είσαι, επιστήμων!

Κουπλέ

Δε βλέπεις  πως  ξεχύνεται

το σμάρι απ’ το μελίσσι

της  αγκαλιάς  σου μυρωδιές

να πιεί , για να μεθύσει?

Με  τέτοιο βιογραφικό

μπούστου  που έχεις  πλήρες,

σου το δηλώνω επίσημα

μόρφωσης  τίτλο, πήρες.

Ρεφρέν

Μοιάζεις  με την ανατολή…

Όρκο είχα δώσει.

Κουπλέ

Τα στέκια μου παράτησα  

εδώ, του παραδείσου

κατέρχομαι στη κόλαση 

αρκεί, ν’ είμαι μαζί σου.

Άσπρες  φτερούγες  άφησα

 ενέχυρο  και  τρέχω

ούτε, μες το παράδεισο

μακριά σου, δεν αντέχω.

Ρεφρέν

Όπου  τι …βρίσκεις, θέλω να  ρθω

ποσώς , με νοιάζει το τι  θα πάθω.

Όρκο  είχα δώσει το  θυμάσαι?

Ακόμη και στο  θάνατο

τον  πονηρό, αθάνατο,

 μονάχη σου δε θα σαι.

Κουπλέ

Λευκή  ψυχή, παρέδωσα

στον άγιο τον Πέτρο

κατέρχομαι στη  άβυσσο

 ευθείς  να σε  προσέχω.

Μαζί,  και  στη χειρότερη

ας  είμαστε  τη πιάτσα

και, τότε  που σ’ αγάπησα,  

… διαβόλου ήσουν, κάλτσα!

Ρεφρέν

Όπου  τι …βρίσκεις  θέλω να  ρθω…